مىخوانى كتاب پروردگار و فرمان محبّت‌آميز و عتاب‌انگيز او را كه مشتمل بر اوامر و نواهى است و چگونه اجابت مىكنى احكام او را و امتثال مىكنى حدود او را . پس به درستى كه « قرآن » كتابى است كه نيامده است او را بطلان از پيش روى آن و نه از عقب آن ؛ زيرا كه كتب سماويّهء انبياء عليهم السّلام مصدّق آنست نه مكذّب آن ، و بعد از نزول « قرآن » نيز كتابى ديگر نازل نشده كه مكذّب آن باشد ؛ لهذا معلوم شد كه نازل شده است از صاحب حكمت « محمود الفعال و الكلامى » « 52 » كه منسوخ نخواهد شد هرگز . پس ترتيل كن در « قرآن » ؛ يعنى آيات را به ترتيب و توضيح و گشادگى تلاوت كن تا از معانى و حقايق آن محروم نمانى . و طريق ترتيل را حضرت مىفرمايد كه واقف شو در نزد وعد الهى به ثواب و نعيم و جنّات از براى مؤمنين ، و طلب كن مثوبات اخرويّه را از حقّ تعالى در نزد قرائت كردن آيات رحمت ، و واقف شو در نزد آيات وعيد و عذاب و عقاب و جحيم از براى كفّار و منافقين ، و پناه جو و استعاذه كن از حقّ تعالى از عذاب او و تفكّر كن در مثال‌ها و مواعظ « قرآن » تا متّعظ « 53 » شوى به حكمت‌هاى بالغهء حقّ تعالى در ضمن مثال ؛ زيرا كه بيان معارف و حقايق الهيّه از براى اهل صورت و عقل ممكن نيست مگر در ضمن مثال‌هاى مناسب كه اهل صورت به قدر فهم خود ادراك مىكنند آنها را و اهل حقيقت نظر به صورت مثال دارند و ادراك حقيقت مطلوبه از مثال را مىنمايند . و حذر كن از استعمال كردن حروف « قرآن » در تضييع احكام و حدود حقّ تعالى ؛ زيرا كه در كلام اللّه ، ناسخ و منسوخ و متشابهات بسيار است و تميز و تشخيص آنها را از كلام اهل عصمت مىتوان نمود و به رأى ضعيف و عقل ناقص خود نبايد تفسير و تأويل كلام اللّه را نمود كه

--> ( 52 ) - داراى كردار و سخنى پسنديده ( 53 ) - پندپذير